Cała ja...

zatrzymują nasze wspomnienia o osobach, których już nie ma. Oglądając fotografie wracamy do przeszłości, do minionych chwil... i aż dziw bierze..  ile to czasu minęło.

Dziś wygrzebałam z szafy stare zdjęcia. Zdjęcia mojego taty i jego rodziny. Czarno-białe, z dekoracyjnym wykończeniem, niektóre całkiem niewyraźne. Słabo znam rodzinę ze strony taty. Jest rozsiana po Polsce, świecie, kontakt zaginął. Dopiero na pogrzebie mojej babci zobaczyłam jak ona jest duża. Dziś wspomnienia wróciły. Oglądając stare fotografie, niektóre sprzed 50 lat na nowo poznawałam rodzinę. Widziałam dziadka, którego nie znałam, umarł jak tato był chłopcem, babcię jak była młodą kobietą, jej siostry, ciotki młode i zgrabne, a pamiętam je jako staruszki. Dom babci. Stara drewniana chałupa.. do tej pory pamiętam jej rozkład, wszystkie pokoje, ganek i strych.. a zdjęcia dodatkowo spotęgowały wspomnienia.

Brat wygrzebał fotografie mojej mamy... wrażenia takie same.

Łezka w oku się zakręciła jak ponownie widziałam osoby, które już dawno umarły. Uśmiech na twarzy, kiedy oglądałam moich dziadków.

Wśród starych fotografii pocztówki wujka do babci. Śliczne pocztówki. Malowane ornamenty kwiatowe... takich już nie ma. Coś pięknego. Prawie antyki, mają po 50 lat.

Oglądając zdjęcia jedno zauważyłam:

- fotografie trzeba jednak podpisywać, a czasem nawet opisywać. Dziś i za parę lat wiemy kiedy było robione zdjęcie, z jakiej okazji i kto na nim jest. Za 50 lat będziemy się nad tym zastanawiać.

- niektóre zdjęcia były dedykowane z różnych względów. Kiedyś ponoć w modzie było pisanie: "Na wieczną pamiątkę pozostawiam swoją podobiznę kochanej...". Uśmiałam się.

- Rozbawiły mnie jeszcze bardziej błędy ortograficzne! Szok. Imiona to raczej nie powinno się pisać z bykiem, jak np. Brącia :D:D

Fajnie tak razem oglądać fotografie i powspominać.

Nic z tego, wracają tylko chwile. I najczęśćiej nieruchome jak zdjęcia.

Tęsknota za nimi jest jak krzyk.