Cała ja...

Lubiłam Anitę Lipnicką w czasach liceum, kiedy to śpiewała w Variunx Manx. Słuchałam jej gdy nagrywała solową płytę. "Nieprzyzwoite piosenki" były często puszczane w mojej wierzy. Następnej płyty nie znam.  Lubiłam ją jako wokalistkę, za jej głos.. lubię ją za to jaka jest.

Od czasów liceum byłam nękana by słuchać co u niej nowego. Moja znajoma z czasów liceum jest jej "przyjaciółką", a bycie w tak bliskim kontakcie z gwiazdą jest przecież czymś niezwykłym. W kąciku szkolnej gazetki spotykałyśmy się we trzy i rozmawiałyśmy o Lipnickiej, wchodziłyśmy na jej stronę, czat... a znajoma opowiadała nam co się ostatnio wydarzyło.

Nigdy nie biegałam za artystami, nie zdobywałam autografów, nie próbowałam się z nimi skontaktować mailowo czy telefonicznie. Moja znajoma tak. Ona poznała Anitę właśnie przez telefon i daję ręce uciąć, że są ze sobą w kontakcie do tej pory. Mogłam być na urodzinach Lipnickiej... ale nie pojechałam. I nie żałowałam tego. Uśmiałam się, kiedy koleżanka przywiozła dla mnie specjalny autograf. heh mam go do dziś.

Tak więc Anitę "znałam" tylko z opowiadań, za to z opowiadań z pierwszej ręki. I kiedy dziś czytam wywiad na onecie, poznaję dawną Anitę. Anitę, która miała swoje zdanie, ale je w sobie dusiła, która podążała swoją drogą nie patrząc na innych. Nigdy nie lubiła być w świetle reflektorów i w końcu ma odwagę mówić głośno to co myśli, co poniektórzy uważają za zarozumialstwo i pychę. Ale to jest właśnie ona!

Brawo Anita!

Brawo, że idziesz własną drogą i nie zabiegasz o masową popularność. Brawo, że trwasz przy swoich wykonaniach, dla niektórych niezrozumiałych. Brawo za to, że jesteś sobą!

Jej nowa płyta... spokojna, melodyjna... doskonała na długie, zimne jesienne, spędzone pod kocem z herbatą w ręku wieczory. No i jej głos.. lubię go słuchać.